N.Nahnu.Org

son günlerde resmen yastık yerine rüyaya yatıyorum. rüya üstüne rüya, rüya içinde rüya, rüya üssü rüya. hepsini çok net hatırlıyorum. hepsi birbirinden ilginç oluyordu ama dün gecekinden daha ilgincini görmedim -görmeyi umud ediyorum-
şöyleki; arçelikte en yetkili kişi kimse o gelip beni yazılı yapacakmış.
elimdeki kalemin markasıda arçelik.

en yetkili kişi olarak beklediğim kişi de tanıdığım ve uzaktan yakından ne arçelikle, ne benimle alakası olmadığı gibi rüyamın içinde de ne aradığını anlamadığım biri.

şimdi herkes hepbir ağızdan “hayırlara gelir inşallah ” desin. keşke baştan söz alsaydım.

ayrıca birdahaki sefere; istikbal marka otomobillere binip, bosch marka koltuklarda oturduğumu olmadı bellona bilgisayar ekranına baktığımı görmek isterim

bugün minibüste hayatımda gördüğüm en küçük bebeğin nasıl olupta o kadar yüksek sesle ağlayabildiğine bir ben değil tüm minibüs sakinleri hayret ettik. ağlarken yüzündeki komik ifadeye önce gülümsedik, herkes birbirine “ne tatlı bebekmiş” dedi. kolumuzda taşıdığımız beş kiloluk yükün yürüdükçe on kiloya ulaşması gibi gittikçe dayanılmaz olan ağlama sesine herkes oyunlar yaparak susturma çareleri aradı. bebek ağladı biz güldük, bebek ağladı biz baktık, oyunlar oynadık, bebek ağladı biz de ağlayacak olduk. derken ani bir frenle çıkan sese karşılık bebek sustu. herkes sustu, herşey susmuş gibi oldu.
yola devam ettik. bebek ağlamaya başladı.
en sonunda ilerdeki bi durakta indik. bukadar.

mayısta bitti sayılır.

“durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar,
şu aranıp duran korkak ellerimi tut.
bu evleri atla, bu evleri de bunları da
göğe bakalım.
…

bir ellerin, bir ellerim yeter belleyelim yetsin
seni aldım bana ayırdım, durma kendini hatırlat
durma kendini hatırlat
durma göğe bakalım ”

göğe bakma durağı/t.uyar

Allah’ın işine karışma, bırak ıslansın laleler.

> dün bütün bir kış hasta olmadım demiştim. bugün hasta oldum

> tramvayda artık bana hep yer veriyorlar, inmeyecek olanlar kapının önünde durmuyor, kimse yüksek sesle müzik dinlemiyor, cam kenarına hep ben geçiyorum ve hatta başıma yastık veriyorlar desem, bence hepsi yalan olur
her uyuduğumda binbir çeşit rüya görüyorum. hepsini tüm ayrıntılarıyla da hatırlıyorum

> bence huzur; beslenme çantasındaki tostun varlığını bilmektir

> artık size bütün mobilyaların hangi modelleri olduğunu ezbere sayabilirim

> bence mutluluk; tostun varlığını ikinci tenefüs, yani beslenme saatinde hatırlamaktır

> bıçak sırtını bitireceklerine, binbir geceyi bitirselerdi harcadılar diziyi

> bence harika bişey; taze nane

> günlerdir tek bir olaydan çıkardığım binbir dersten, çıkardığım tek sonuç; büyükleri üzmemek gerekir. iyiki varsın vicdan azabı ve inşallah bir daha görüşmeyiz

oy ver! (bu bir emir değildir/de nedir

bu nisan günü bana delik deşik bir dut yaprağını hatırlattı. kutunun içindeki delik deşik dut yaprakları da tırtılı. o zamanki ellerimiz küçüktü ve tırtıl yanlışlıkla avucumuza değecek olsa gıdıklanırdık.

kelebek dediğimiz şey; bunalma anında içimize derince çektiğimiz, tertemiz mis kokulu bir hava gibi.

tırtılınkide güzel ölüm, biz de ölünce çiçek filan olsak.