eğer arkamızda bir kaç «işi daha olacak olsaydı dũnyanın en uzun kulaktan kulağa oynanan sırasını oluşturabilirdik. burayı bilenler iç©® söyleyecek olursam; rektörlũkten zafere kadar uzayan bir sıraydı. burayı bilmeyenler iç©® km hesabından atmak gerekirse siz deyin 1/2 km, ben deyim 1 km uzunluktaydı.

zaten yeteri kadar uzamış kuyruğun geç©° en sonunda durmak her ne kadar yoldan ge祮lerin gũldũğũ bir ‘h⬧ olsa da ‘bekleme, sonra alırsın telefonlarına’ rağmen? azimle beklemeye karar verdim. beklemek fiilinin tũm görsel hareketlerini? kullanarak?( havaya bakmak, bir sağ ayak ũstũnde bir sol ayak ũstũnde durmak, karıncaların önũnũ kesmek, duvara yaslanmak) diğer bekleyen gözlerle bu yoğun hava bakışma trafiğinde birbirimizden gözlerimizi ka禡mp;#305;rdık.

5 dk. sonra arkamda siz deyin; 100 ben deyim; 500 kişi beklemeye başladı (ah evet mũbalağa ediyorum) tũm dikkatler bizim ũstũmũzdeydi. yoldan ge祮 insanlar, arabalar, otobũsler, tramvaylar, havadan ge祮 uç¡«lar bize bakıyordu. (ah evet mũbalağa) fotoğraflarımızı 祫tiler, geziye giden ilkokul 篣ukları sıranın ortasından geç©° gitti, trafik sıkıştı, gũnũn popũler sorusuna -’bu sıra ne sırası’- ciddiyetle yanıt verdik, simitç© selpak禡mp;#305; gelir kaynağı olduk, gelen ge祮 binbir envai tũrde hayat figũranlarının hayatına şahitlik ettik.

a禡mp;#305;k havada i穬en sigara dumanı yine bana geldi. arkadakilerin 90 ũzeri aldıklarını duyunca nasıl yaparımda ayaklarını kaydırabilirim dũşũnceleri ile sarılan beynim, telefonların ç¡«kıdı melodisiyle neşe buldu.

1,5 saatlik bir bekleme sonun klavuzlar elimizdeydi. sonra internetten yayınlandı.