müzikli film
Mart3
müzik algısının yere göre değişkenlik göstermesi hadisesi bana göre, misal: yolda yürürken -eğer sevdiğiniz bi müzikse- sanki bi film sahnesindeymişsinizde o da fon müziğiymiş gibi olması veya arabada giderken sanki yine aynı filmin, herşeyi geride bırakan kahramanı rolündeymişcesine, gözlerini yola dikip ilerlemesi gibi durumlarda vuku buluyor. ya da ben çok film seyrettim.
yolda yürürken (yolda yapılabilecek başka bir eylem varmış gibi, yürüdüğümü belirtmemin ne anlamaı var sanki diyip luzumsuz yere uzatmayacağım bu yorumu) müzük dinlemedim hiç o yüzden o kısmısı işin bir şey diyemeyeceğim ancak otobüste vaburdayken kesinlikle bir film sahnesindeyimdir ve o çalan kesinlikle soundtrackin en güzel parçasıdır ve ben çok film seyretmedim
aslında demek isteyipte diyemediğim; yolda yürürken kulağımıza bişey takıp da dinlemek anlamında değildi, hani mesela bi cdci olmadı kasetci gibi bişeyin veyahut çok gürültülü bi şekilde müzik çalan bir kebapçının önünden geçerkendi bu yürürkenki müzik hadisesi. evet kebapçı örneği fena oldu. ya da ben çok acıktım:)
NASILDA TEMPO TUTARIZ DİMİ…ADIMLARIMIZ KAYIVERİR.ARTİSTİK YÖNÜMÜZ ORTAYA ÇIKAR.AMA ARABADA DİNLEMEKTE ÇOK ZEVK VERİR BANA.HANİ BİRDE O BİZİ ALIP GİDEN MÜZİĞİN BENİM İÇİN BİŞEYLER ANIMSATIYOR OLMASI ÇOK HOŞ OLUYOR.ŞAHANE ŞAHANE tavsiye ederim.Kebabçı demişken bende açımmmmmmm
hayatın ritmi o an dinlediğimiz müzikle gayet alakasız(bazen ‘tıngır mıngır..’, bazen ‘paldır küldür..’,bazen ‘pata küte..,vb.)iken dinlediğimiz müziğe tempo tutmamız ve kendimizi farklı bir karaktere bürümemiz(bürünmek)trajik bir hadise gibi geliyor bana.misal yabancı müzikse(müzik türüne göre deişir) dinlediğimiz gayet rahat bi şekilde harlem moduna gir_çık.acayip traji-komik bea!