“ Yazarlar da kuldur. Bu gelen de bir yazarlık muhasebesi değil, bir kulluk murakabesidir.

…

Biz zamirinin Arapçadaki karşılığı olan bu ‘nûn’ önekini harfin hattının çağrıştırmasıyla koca bir gemiye benzetirim hep. Bu gemiye kimler sığmaz ki! Önce insan, kendi başına bir alem. Hele de himmeti milleti olmuşsa, tek başına bir millet. Sonra musalliyle birlikte namaza durmuş cemaat, sonra hayalin genişliğince yeryüzü bir mescid olmuş, Kâbe mihrab, onun etrafında halkalanmış bilumum Müslümanlar, sonra hayalin genişliğince lisan-ı halleriyle kendince namaza durmuş bütün bir maddeler alemi, aynı safta ben, sen, insanlar, ağaçlar, denizler, güneşler, galaksiler… Sonra hayalin genişliğince ‘na’büdü, na’büdü’ diyen melekler, cinler, ruhlar ve manalar alemi… Sonra zaman ve mekanın büküldüğü bir noktada aynı halkada Hz. Adem’den son insana kadar bütün bir insanlık, bütün bir varlık…

…

Varlıkla irtibatın mekanı Nun Gemisi olmalı. Aynı safta olduğumuz niceler düşüyor! Aynı safta ‘na’büdü’ dediğimiz niceler hasta, niceler fakir, niceler mazlum, niceler mahrum, niceler gurbette… Safı düzgün tutmanın imkanı mı var! Çeçenistan’ı tutsan, Afganistan düşüyor. Afrika’ya omuz versen Telafer çökmüş. Filistin’de yara sarsan Sudan’dan kısık bir ‘biz de’ sesi geliyor.İnsanı kurtarsan doğa küskün. Hayvana el atsan sema delinmiş. Şimdiden vazgeçsen, geçmiş hüsranda. Hüzün Peygamberi, hâlâ Hüzün Peygamberi, aleyhisselam.

Namazında ‘Nun Gemisi’ne’ alıp sahip çıkmadığın Iraklıdan köşende bahsetsen ne yazar! New Orleans için dert yanıyorum desen ne çıkar, ‘na’büdü’ne ortak etmedikten sonra mağdurları! Güneş, namazında seninle birlikte konuşmuyorsa sabahı beklemişsin ne, beklememişsin ne! Tesbihatında yıldızlara ’subhanallah’ çektirmediysen geceyi uyanık geçirip semayı seyretmişsin ne yazar! “

Kerim Balcı / 19 eylül 2005
Lâşey’ e Mektuplar-2