kaç gündür akşam eve geldiğimde sanki bilirmiş gibi hemen kendi odasına doğru yol alırdı. bense dış kapıda, buyur bi dışarı çık, hava al diye yol gösterirdim. beni hiç dinlemedi. aynı evde yaşamamıza rağmen pek az görüşürdük. belki çay koyarken ben, o da mutfakta bir şeylerle meşgul olurdu. ya da akşam yemeklerimin davetsiz misafiri. bugün teras kapısının önünde buldum onu. önce, evdeki herşeyin ömrünü bi biçimde tamamlamaya başladığını farkettim. irkildim diyemem, çok irkildim diyebilirim. sonra, ben bunu bi daha bu kadar yakın yakalayamam deyip bir kısım fotoğraflarını çektim. daha sonra da bir kağıt parçasını kürek yapıp fırlatmak usülü ile terastan aşağı bırakıverdim. bahçeye. hayatının son uçuşu oldu.
evde yaşayan tek canlı olarak saltanat yine benim.
çiçekleride rüzgar almış getirmiş. ne gerek vardı rüzgar, teşekkür ederim, ben bunları hemen suya koyayım diyesi geldi o an insanın. demedik ama.
Evet başınız sağolsun.Gidenler gitsin kalan sağlar bizimdir diycem ama pek sağ arı kalmayacak bu gidişle.Arıların büyük bir çoğunluğu ölmüş ve ölümler devam ediyormuş.Kim olduğunu tam hatırlayamıyorum biriside demişki”arılar tamamen yok olduktan sonra insanoğlu ancak kırk gün daha yaşayabilir”bilmem doğru veya yanlış.
gerçekten çok güzel benim çok hoşuma gittti inşallah başkaları içinde böyledir teşekkür ederim böyle birşey koydunuz için