kendimi bildiğim günden beri giydiğim bütün ayakkabılarımı hatırlayıp, sayabiliyorum.
bir; kırmızı. babam aldı. ilk hatırladığım doğum günüme rast gelir. hastayım. bide karanfil getirdi o gün. akşamda battaniye altından arabeski seyrettik.
iki; soğuk, çok soğuk bir şehrin belime kadar karları içinde, parlak gri redkit resimli botlarım. okulun kenarındaki evin çatısından karların içine kayardık.
üç; yaz geldi. siyah parlak. o ” avantajın varsa avantajın var” reklamındakiler gibi dans edince aynen o sesi verir.
üç; dedem aldı. beyaz. arkası açık kemerli. soğuk şehirden yazlık şehire geliş.
bunlar en sevdiklerim olabilebilir türleriydi.
bunlarıda buraya ilerde unutursam hatırlarım diye yazdım. kendime.