önyargılarımın son yargılarım olmasından hep korktum. bazen bazı şeyler içinse -ki bu şeylerin hepsi insandır- aklımdan acaba diye bir soru işareti çıkarıp düşündüm. uzunca bir süredir gözlemlerime ve hakkında edindiğim bilgiye dayanarak pınar kür hakkında; önyargılarını son yargıları yapabildiği ve ezberlenmiş cümlelerinin yerine yenilerini koyamadığı için (ve daha sayamadığım birsürü nedenden) hakkındaki -maalesef o’ nun gibi olmaktan korkarak- son yargımı koydum.

bir insan için son noktayı koymak doğru mudur, hayır değildir ama noktayı koyabilecek kadar bu hanım için umutsuzum.

” blogu dedikoduya alet etme, helallik iste ” diyenlere birinci cevabım; blog benim istediğimi yaparım, ikinci cevabım; bu hanıma düşüncelerimi aynen ve fazlasıyla ilettim -yazdıklarım hakkında hiç düşünmeyeceğini bile bile- , üçüncü cevabım; o hepimiz hakkında hepimize konuşuyorsa ben de sadece en azından kendi adıma konuşabilirim.

bak yine sinirlendim ama kendimi tutuyorum. çok tepkiliyim.