biz üç beş çocuk, sarı-kahverengi bir fotoğrafta kapı önünde üzgün üzgün oturup, toprağa elimizdeki çubukla kuş sürüsü yapsak.
derken kuşlarımdan biri uçsa, kanadına atlasam da çocuklar kıskansa, hepsine el sallasam, kuşum beni uçursa. bulutlara kadar uçsakta, beni bıraksa bi buluta. uyusam, uyusam orda. günler geçse, aylar geçse, yıllar geçse ama uyanınca zaman hiç geçmemiş olsa. yaslanıp bulutuma ayaklarımı sallandıra sallandıra, seyretsem ağaç dalındaki elmayı yiyen kargayı, korkutup uçursam elma bana kalsa, rüzgar gelip alsa bizi, götürse götürse ama gelince hiç gitmemiş olsak.
sonra yağmura tutunup düşsem yere, çamur olsa elbisem çocuklar bana gülse.
RSS Şeysi Trackback Yazıcıyı Sevindir
Yukarıdaki yazı hakkında bazı ünlü düşünürlerin görüşleri