hafta içi evde olduğum günler öğlen ya da o vakit diliminde, önce seçeneksizlikten, sonra bilerek ve isteyerek heidiyi seyretmeye başladım. kendimi; onun minik çıplak ayaklarıyla merdivenden, dağlardan, bulutlardan, oradan buradan atlaya zıplaya gelmesine, çok acıkmış ve iştahlı halleriyle, bizim hayali tat alabildiğimiz üstünde dumanı tüten ekmekleri yemesine , komik saflığına, tombikliğine ve şaşkınlığına dalmışken yakaladım.
geçmiş zaman haleti ruhiyesine bürünmek o ekmeklerin hayaliyle daha kolay oldu sanırım.

öğleden sonraları da zorro var, yine başka seçeneğimizin olmadığı bir saat diliminde hem de.