bu nisan günü bana delik deşik bir dut yaprağını hatırlattı. kutunun içindeki delik deşik dut yaprakları da tırtılı. o zamanki ellerimiz küçüktü ve tırtıl yanlışlıkla avucumuza değecek olsa gıdıklanırdık.
kelebek dediğimiz şey; bunalma anında içimize derince çektiğimiz, tertemiz mis kokulu bir hava gibi.
tırtılınkide güzel ölüm, biz de ölünce çiçek filan olsak.
Hafiften bir yağmur yağsa ve daha sonra güneş açsa. Bir de gökkuşağı çıksa o zaman anlarım ki ben Nisan ayındayım. O yağmurla birlikte çoçukluğumuzdan bu zamana kirlettiğimiz hayallerimiz de yıkansa ve biz yeniden masum ve pembe bir gelecek hayal etsek…