bu nisan günü bana delik deşik bir dut yaprağını hatırlattı. kutunun içindeki delik deşik dut yaprakları da tırtılı. o zamanki ellerimiz küçüktü ve tırtıl yanlışlıkla avucumuza değecek olsa gıdıklanırdık.

kelebek dediğimiz şey; bunalma anında içimize derince çektiğimiz, tertemiz mis kokulu bir hava gibi.

tırtılınkide güzel ölüm, biz de ölünce çiçek filan olsak.