kaygısızlığımın ve umarsızlığım en yüksek seviyede olmasının sebebi; etrafımdakilerin bana karşı kaygı ve umrundalıklarının en yüksek seviyede olması bence.

her gireceğim sınava sanki öss’ye giriyormuşum gibi davrandıkları için; sınav yerini önceden tespit etmedim, bildiğim bir yerde zannediyordum ama orası değilmiş. sınav günleri çalışıyormuşum ve bunu çok geç farkettim. değiştiremediğim için işten izin alarak gitmek zorunda kaldım. ve evet selçuklu imam hatip’in uzun/upuzun merdivenlerini koşarak geriye doğru düşme tehlikeleri geçirerek ve hatta uçarak çıkan kız bendim. sınava geç kaldım.

neyseki benim gibi bu sınavı umursamayan görevli beni içeri aldı. en mutlu olduğum an ise; 10 numaralı sırada ismimin yazılı olduğu, beni bekleyen, yalnız ve geleceğimden ümidi kesmiş cevap kağıdını gördüğüm an oldu.

15 dakikada sınavı bitirdim. 30 dakika da ilk çıkan ben olmayayım diye sıranın üstünde uyumamak için kendimi zor tutarak bekledim. sonra herkes sınavın nasıl geçti gelip seni alalımmı diye aradı. aynı kişiler yanıma sınavdan önce şeker, su almamı da söyledi.

biliyorum ki bu ilgi ve alaka kesilseydi benden, bu seferde kimse beni umursamıyor diye kendimi yalnız hissedecek ve sonuç olarak bu sınavı yine umursamayacaktım. 27 saattir aklımda kalan bir kaç şeyse; selçuklu imam hatibin binası çok güzelmiş, bir avize var harika,tanık etkisi diye bir şey vardı soruda 15 dakikalık soru çözme zamanım içinde 7 dakika bu psikoloji hakkında düşündüm, ve o civarda kiralık ev yok.

artık boynum havaya bakar şekilde yamuk durmaya alıştı. kiralık ev arıyoruz.
” meramda bir villam var ve size bişeyler yaparım” diyen ev sahiplerine sevgi besliyoruz.