üç gündür ardarda sinemaya gidiyoruz. birinci film wanted: güzel sayılırdı.
ikinci film hancock: başlarda komik sonlarda saçma.
üçüncü film kung fu panda -buna istemsiz olarak tüm direnişime rağmen gitmeye mecbur edildim- bu film hakkında pek yorum yapamayacağım sanırım. çünkü ben başka bir şeye gülerken koltuğun benimle birlikte sallanırkenki gıcırtısına gülmekten, hatırlayıp hatırlayıp tekrar gülmekten kendimi alamazken filme pek zaman kalmadı.

bütün filmlerde yüksek seslerin hepsinin kesildiği sessizlik anında ses tonunu ayarlayamayıp sesli sesli konuşan bendim.
bütün filmlerde ayakkabılarımı çıkarttım.
nedeni; kaç zamandır yürümediğim yol kalmadığından ayaklarım acı çekiyordu.