daha önce house’u seyrettiğimi biryerlerde söylemiştim. normalde seyrettiğim şeyin ancak biryerine kadar dikkatimin tamamını verebiliyorken house başlar başlamaz kimin çevirdiğini bile umursar oluyorum. sacit ve orkan (çevirmens) bütün sezonlar boyunca sanki evimizde bizimle seyrediyormuşcasına, sanki bizde onlarsız seyredemiyormuşcasına (ki benim için öyle) vazgeçilmez ikilimiz oldular. ta ki dördüncü sezonun son iki bölümünde sacit’in orkan’a iyi tezkereler dilemesine kadar. zaten bu bölümler çok acıklıydı bir de onları böyle görünce içimdeki cız sesi arttı.

aynı duygularımı nahnu bey‘e ilettiğimde gazetenin benden önce buna benzer haberleri yaptığını söylemiştir.