“hayatımda hiç 250 km/sa hızla geri geri gitmemiştim/k” dedik.

hızlı, çok hızlı, yüksek hızlı trenin bir mekik gibi olduğunu unuttuk. o değil de konya- ankara hattında bir süre çalışan bir adam aldı biletleri. eskişehir’den hatırladığım şeyler; bir arkadaş ziyareti ve ayakkabı yüzünden pek kolay yürüyememek.

“pencere, en iyisi pencere ” demişti bir şair.

bugün saatler ileri alınmış. uyanır uyanmaz telefonun saatine bakınca 09.05′te kalkacak olan treni kaçırdığımızı zannettik. benim aklıma aynen buna benzer bir şekilde kaçan kpds geldi. evde heycan ve panik üzerine televizyonu açıp bakan biri sayesinde gerçek ortaya çıktı. saati de ya televizyondan ya da telefondan öğreniyoruz.

başka işim olmadığından, neden hâlâ kalkış saati bu şekilde olur diye düşünüyorum.

bütün fotoğraflar o şehirden ayrılırken çekilmiş. gezerken hiç aklıma gelmedi çekmek. ankara’dan ayrılırken.

şimdi eve geldik. iki gündür evde yoktuk, kapıdaki gazetelere de dokunan olmamış. bu röportajın yapıldığını da, eskişehir’de akşam yürüyüşüne çıktığımızda, su aldığımız büfede görmüştüm. zaman olmadığı için orda alamamıştım. kapıda gazeteyi görür görmez de aklıma geldi. şimdi okudum bitirdim. bu yorgunlukla. aynı çikolata bu fotoğrafta da görülmüş. ve hayır bu bir reklam değil.

iyi geceler, tatlı rüyalar diliyor, gidip uyuyorum.