zaten çok uykum vardı. gözümü zor açıyordum, başım çok ağrıyordu. bir yandan susuzluk, diğer yandan halsizlik ve dahası biraz üzgünlük.. bir kapının önünde , aslında dönmek istemediğim işime geri dönmek için yazdığım dilekçe elimde bekliyordum. o an bana başka bir iş teklif edilsin hemen, şu dakka lütfen diyerek bekledim. gelen olmadı. aslında özlemiştim de çalışmayı, gülünü de dikenini de seviyordum artık, ama yine de..

saat 13.30′ a 7 dakika kadar yakındı. mesai başlayana kadar koridorda bir kaç tur atalım bari dedim. yetmedi, bir dakika ancak geçmişti. sonra yangın talimatını okuyayım dedim, ne olur ne olmaz. dersimi iyice aldıktan sonra yanındaki afişleri incelemeye başladım. renklerine, fontlarına ayırdıktan sonra saate baktım. neredeyse buçuktu. bir kaç tur daha attık, binaya en son bizim işimizi halledecek memur geldi. belki de o gelene kadar az ötede başka bir iş teklif edecek kişi geliyordu, ama ne bileyim ayağı falan takılmıştı belki.

kağıdı masaya koydum. şurayı imzalayın dedi. imza attım daha doğrusu atamadım, kalem yazmadı. bir hamlede tekrar denedim. o ihtişamlı imzam bana çekimser göründü.
adam ” bu kadar, şu tarihte başlıyorsunuz o halde ” dedi. “bu kadar mı?” diye hayret ederek sordum. o da sormama hayret etmiş olacak ki “bu kadar, işler artık çok kolay ” dedi..

saat 13.40′tı. binadan ilk biz çıktık.