yani şimdi eylül olmasa hiç yazacağım yoktu aslında. yani şimdi öyle edebiyatımsı, kız ismi olan, romantik eylülden bahsetmiyorum (evet, o türk edebiyatının ilk psikolojik romanını* neredeyse yarısına kadar bile okuyamamış, her seferinde erik yemişim de beni bir nemli hava basmış gibi bişey olmuştu). hava biraz serinleyince insan beyni daha iyi çalışıyor gibi oluyor (sanki) o yüzden. bir üşümek bir titremek beni kendime getiriyor (sanki).
gecenin bu vakti eylülün geldiğini anlamam, sabah markette gördüğüm yeşil mandalina yüzünden olabilir.

bir kaç gündür, belki bir haftadır çok tuhaf hissediyorum. sebebi de saçımda toplam sayısı 3 olan beyaz saçlar. şimdi şuradan itibaren hislerimi anlatacak tek cümle kuramayacağım ya da yazdığım kitabın bir filmini yapacaklar.

kimse benim 4 yaşımı hatırladığıma pek inanmaz. o zamanlar izmir’ deki evimizin yeşil boyalı duvarında bir derginin verdiği poster gibi bir şeyi çerçevelettirip asmışlardı. resimde koyu mavi bir deniz kenarının çerçevenin sol köşesine denk gelen yarı kuru bir ağaç vardı. ve üzerinde;

“Hazırlanınız!
Başka, daimî bir memlekete gideceksiniz.
Öyle bir memleket ki, bu memleket ona nisbeten bir zindan hükmündedir. “

yazıyordu.

anlaşılan o ki beyaz saçlarım için kitaba gerek kalmamış.

dünyada söylenmemiş cümle de bırakmamışlar ki.

*türk edebiyatının ilk psikolojik romanı Eylül, Mehmet Rauf. (saygıyla)