parmaklarımın ucunda yatak odasının kapısını kapatırken, kapıdan çıkabilecek herhangi bir çıt sesine karşı korkuyor, kol ve ayak başparmağımın kasları, kasıla kasıla yavaşça kapıyı kapatmaya çalışıyordum. tam bu sırada her gün aynı saatlerde uçmaya alışkın jetler havalanıyor, az ilerideki hastaneye acil yetişmeye çalışan bir ambulans feryat figan gidiyor, apartman görevlisi o gün çimleri biçmeye karar veriyordu.

elbette dışarıdaki dünya çok acımasız ve zalimdi. acı çekenler, uçmayı öğrenecek askerler ve görevini yapmak zorunda olan apartman görevlisi Osman bey’ i kimsenin bencilce durdurmaya hakkı yoktu.

Bebek uyansındı. Büyüyünce unuturdu .. Ben de bebeğin keyfinin kâhyası olarak bitmez tükenmez sabrımla sakin olmaya çalışıyorDUM !