o kadar elit bir insan oldum ki insanların arasına karışmıyor, onları ezip geçmek istiyor, her şeye burun kıvırıyorum. gözüm hep yükseklerde.
kimsenin dinlemediği şarkılar ve pek az kişinin seyrettiği dizileri takip ediyorum.
bence benim, çok yüksek rütbeli eşimin ve asil oğlumuzun yaşaması gereken yer bura.
gerçekten çok royal bi insanız.

bu fotoğrafı ben çekmedim. bu göle neredeyse bir km yol kala benim yerinde ve hatta çok yerinde korkularım yüzünden gidemedik. arabanın kuvvetle muhtemel geri gitme, takla atma ihtimalleri, tekerin hemen 1 cm ötesindeki uçurum.. dağın tepesinde hayal ettiğim göl meğer arkasındaymış ve o kadar çıkılan dağın bir de inişi varmış. iyiki de gitmedik. iyi ki de. iyikide.

o yolu düzeltsinler, fiziğe aykırı.

nasıl olacağını bilmiyordum. ne yapacağımı bilmez bir haldeydim. boş boş bakıyordum. ya bu diyardan gidecek ya da bu deveyi güdecektim.
saçım beyazlayacak sandım.
kalkıp çiçekleri suladım.

çocukluğumun çekyat altında saklanan pasta tarifleri kitabı geliyor aklıma. çok isteyipte buralarda olmadığını anladığım şeylerde böyle oluyor. en sonunda sanayiye gidip herşeyi kendim yapmaya başlayacağım.

kimi zaman marangoz, kimi zaman terzi olmak istiyor bu gönül. otur oturduğun yerde diyen annem geliyor aklıma da, kendime geliyorum, pek iyi oluyor.