N.Nahnu.Org

> dün bütün bir kış hasta olmadım demiştim. bugün hasta oldum

> tramvayda artık bana hep yer veriyorlar, inmeyecek olanlar kapının önünde durmuyor, kimse yüksek sesle müzik dinlemiyor, cam kenarına hep ben geçiyorum ve hatta başıma yastık veriyorlar desem, bence hepsi yalan olur
her uyuduğumda binbir çeşit rüya görüyorum. hepsini tüm ayrıntılarıyla da hatırlıyorum

> bence huzur; beslenme çantasındaki tostun varlığını bilmektir

> artık size bütün mobilyaların hangi modelleri olduğunu ezbere sayabilirim

> bence mutluluk; tostun varlığını ikinci tenefüs, yani beslenme saatinde hatırlamaktır

> bıçak sırtını bitireceklerine, binbir geceyi bitirselerdi harcadılar diziyi

> bence harika bişey; taze nane

> günlerdir tek bir olaydan çıkardığım binbir dersten, çıkardığım tek sonuç; büyükleri üzmemek gerekir. iyiki varsın vicdan azabı ve inşallah bir daha görüşmeyiz

buna kimse inanmadı. biz de inanmadık. yalan zaten

herkes lost’dan bahsediyor bugün. keşke ben de o kadar heycanlanabilseydim.

biz üç beş çocuk, sarı-kahverengi bir fotoğrafta kapı önünde üzgün üzgün oturup, toprağa elimizdeki çubukla kuş sürüsü yapsak.

derken kuşlarımdan biri uçsa, kanadına atlasam da çocuklar kıskansa, hepsine el sallasam, kuşum beni uçursa. bulutlara kadar uçsakta, beni bıraksa bi buluta. uyusam, uyusam orda. günler geçse, aylar geçse, yıllar geçse ama uyanınca zaman hiç geçmemiş olsa. yaslanıp bulutuma ayaklarımı sallandıra sallandıra, seyretsem ağaç dalındaki elmayı yiyen kargayı, korkutup uçursam elma bana kalsa, rüzgar gelip alsa bizi, götürse götürse ama gelince hiç gitmemiş olsak.

sonra yağmura tutunup düşsem yere, çamur olsa elbisem çocuklar bana gülse.