N.Nahnu.Org

ucu kalınlaşmış bir kurşun kalemi açmanın ferahlığında diyorumki;

iş dolayısıyla uykusuz geçen gecelerin ardından yorganı başıma çekip tam uykuya dalacakken pencere önünde taklalar atıp beni uyandıran güvercinlerden, kapısının önünden geçerken şimdi dışarı çıkacak diye korka korka bakamadığım köpekten, boyum kadar uzun olan kaloriferin az ısıtmasından ve maalesef; orta boy bir oda büyüklüğündeki yazın yıldızlara baktığımız, kışın kar topu oynadığımız terasımdan ve nihayet bu bir yıl, hayır iki yıl tamam iki buçuk yıllık yalnızlığımdan kurtuluyorum!

-ve şimdi Allahım bir isteğim daha var

biz üç beş çocuk, sarı-kahverengi bir fotoğrafta kapı önünde üzgün üzgün oturup, toprağa elimizdeki çubukla kuş sürüsü yapsak.

derken kuşlarımdan biri uçsa, kanadına atlasam da çocuklar kıskansa, hepsine el sallasam, kuşum beni uçursa. bulutlara kadar uçsakta, beni bıraksa bi buluta. uyusam, uyusam orda. günler geçse, aylar geçse, yıllar geçse ama uyanınca zaman hiç geçmemiş olsa. yaslanıp bulutuma ayaklarımı sallandıra sallandıra, seyretsem ağaç dalındaki elmayı yiyen kargayı, korkutup uçursam elma bana kalsa, rüzgar gelip alsa bizi, götürse götürse ama gelince hiç gitmemiş olsak.

sonra yağmura tutunup düşsem yere, çamur olsa elbisem çocuklar bana gülse.