N.Nahnu.Org

buna kimse inanmadı. biz de inanmadık. yalan zaten

herkes lost’dan bahsediyor bugün. keşke ben de o kadar heycanlanabilseydim.

önyargılarımın son yargılarım olmasından hep korktum. bazen bazı şeyler içinse -ki bu şeylerin hepsi insandır- aklımdan acaba diye bir soru işareti çıkarıp düşündüm. uzunca bir süredir gözlemlerime ve hakkında edindiğim bilgiye dayanarak pınar kür hakkında; önyargılarını son yargıları yapabildiği ve ezberlenmiş cümlelerinin yerine yenilerini koyamadığı için (ve daha sayamadığım birsürü nedenden) hakkındaki -maalesef o’ nun gibi olmaktan korkarak- son yargımı koydum.

bir insan için son noktayı koymak doğru mudur, hayır değildir ama noktayı koyabilecek kadar bu hanım için umutsuzum.

” blogu dedikoduya alet etme, helallik iste ” diyenlere birinci cevabım; blog benim istediğimi yaparım, ikinci cevabım; bu hanıma düşüncelerimi aynen ve fazlasıyla ilettim -yazdıklarım hakkında hiç düşünmeyeceğini bile bile- , üçüncü cevabım; o hepimiz hakkında hepimize konuşuyorsa ben de sadece en azından kendi adıma konuşabilirim.

bak yine sinirlendim ama kendimi tutuyorum. çok tepkiliyim.

renginin neden turuncu çıktığını anlamadığım elma çayımı içerken yazıyorum bu satırları. turuncuyu portakaldan beklerdik oysa. çok düşündüm günlük. 37.8 derece ateşim var. yaklaşık bi 10 gündür pili biten kumandayı elimde gezdiriyorum. televizyona yakın yerlerde oturmayı ve hatta uyuyup kalmayı tercih ediyorum. bununla da kalmayıp bu bilgisayarla alakası ve dahi hiç bir birlikteliği olmayan aynı kumandayı bilgisayarı kapatmak için kullanıyorum.
normal bildiğimiz bu düz hayatta bi arama çubuğuna ihtiyaç duyuyorum.
ve bunların nedenini gayet iyi anlamaktayım;bildiğimiz engebeli iş hayatının kendi sınırlarında kalmayıp uykuyu, yemeği aklımızı, fikirimizi kısaca herşeyi istila etmesi.
hiçbişeyden değil sadece kendimden şikayetçiyim.
vasati kaç çöp alır bu kibrit kutusu ve kaç ortalı defter gerekir bu kitabı yazmaya bilmiyorum.