N.Nahnu.Org

okuldayken, bilgi, düşünce genişliği ve akıl bakımından keşke biraz daha “olsaymış” dediğim hocalarımın, nasıl olupta orada olabildiklerine hayret eder, söylesemde anlamayacak zaten diye düşünüp, haklı olduğum meselelerde bile konuşmaktan vazgeçtiğim zamanların aynısını bugün pınar kür’ü seyrederken yaşadım. dar ve geri kafalılığı yüzünden bildiğinden şaşmayan, yine kendinden başka birşey göremeyen ego şişmanı teyze rolünü oynayıp tırnaklarımı yedirtmiştir.

okul zamanında hocalara söylemeyip mazideki yaralarım - bilinç altındaki baskılanmış cümlelerim- bu hanım’ın sayesinde yavaş bir terapi gibi ortaya çıkıyor. sorun şu ki terapiye ihtiyacı olan aslında ben değildim

ne oldu bana deyip hiçbir şey düşünmeme günlerime geri dönmek istiyorum.

birinci sınıf defterimden. dayım hiç pencereden atlamadı.

sabahtan beri lucida grandenin hangi romanın ya da hangi filmin kahramanı olduğunu düşünüyorum. tövbe tövbe.

bir de bence bu yazı kısmının fontları biraz daha küçük olmalı, çok yazınca çok yazmış gibi durmasın.

bir salkım -üzüm- bu kadar büyük olur mu diye
sevinebiliriz,
göğe bakalım.

.
esin pek tabiki “göğe bakma durağı“